Kâinatın sırrı; Kur’an’ın “Oku” emriyle başlasa da Müslüman olmanın başı tevhit ile başlayıp, salat-ı şerife ile devam eden kelime-i şehadetle hayat bulmaktadır. Bir insanın Müslüman olabilmesi kelime-i şehadeti dil ile söyleyip kalbi ile tasdik etmesi gerekir. Hepimiz Allah’ımıza sonsuz hamtlar olsun bunu hiç kimsenin söylemediği kadar çok söylemekte ve kalben de iman etmiş bir haldeyiz. Bizim zikrimiz aslında kelime-i şehadetin tam kendisidir. Ömründe birkaç kere Kelime-i Şehadeti söylemekle Müslüman olunuyorken bunu sabah akşam devamlı her gün söyleyenin halini biraz olsun düşünmez misiniz?

Kelime-i şehadetin içinde biz kulların uyanık olması gereken bir husus da var.  Dikkat edelim aslında salat-ı şerif olan bölümde öncelik; Peygamberden öncelikli olan, Allah’ın Habibim-Sevgilim dediği Hz. Muhammed’i Peygamberliğinden önce kulu olarak kabul etmesi ve kâinatta kulağı olan, dinlemesi olan her varlığa duyurmaktadır. Diğer bir deyişle Peygamberlik bile kulluktan sonra gelmektedir. Peygamberlik Onun sıfatı iken kulluk Onun Hz. Muhammed’in aslıdır, var oluşudur. O kavme değil cihana, dünyanın tamamına gönderilmiş bir Peygamberken mühür yerine kullandığı yüzüğünde tek bir cümle yazılıdır. “Allah’ın kulu!”

Allah’a layıkıyla kul olabilmek her şeyin başındadır, öncelik bundadır.
Bu anlatımım sır saklı gibi gözükse de Allah’a kul olmayı her şeyin üzerinde tutanlar için bu aşikardır, açıktır. İşte Kur’an’ı ağır ağır okuyun diye tercüme edilmiş olsa da aslında düşüne düşüne okuyun emridir. İşte bu, aynı zamanda Fatiha’nın ve Kur’an’ın özüdür. Kul olabilmek başlı başına mükemmeliyettir. Bir insanın ulaşabileceği zirvedir. Anlayabilenler nerede? Anlayabilenlere selam olsun. Bunun adı makamsızlıktır. Makamsızlıkta sınır yoktur ve Allah’a kul olmakta da asla sınır yoktur. Sadece zirve vardır ve zirvenin adı Hz. Muhammed Mustafa’dır.

Bir de kula kulluk yapanlar ve kula kulluk yaptırmayı iş edinenler ne büyük yanlıştalar. Bir avuç sakala birkaç arşın urbaya sığdırdıkları Şanlı Peygamber Hz. Muhammed nerede? Bunlar nerede? Muhammed Resulü anlamak bunlardan çok uzak ama bunlar farkında değiller, idrak sahibi değiller… İdrak sahibi olabilmek için düşünmeyi iş edinmeleri gerekirken düşünmeyi bırakın öğrenmek için dahi olsa soru sorulmanın yasak olduğu topluluklar nerede? Sizler neredesiniz? 
 

Şunu peşinen söyleyelim, bu zikri yapmayanlar, bizim anlatımlarınızdan kesin rahatsız olacaksınız. O çok önemsediğiniz sevdiğiniz şeyhleriniz, üveyslerin yaşadıklarını yaşayamadıkları için rahatsızlığınız, en hafifi gıptadan başlayarak sizi kin ve gareze kadar götürebilir. Eğer aklını kullanacaksan bizim yaşadığımız olağan üstü lütufları senin de yaşayabileceğini anlatmaktayız. Burası marifet sofrası rızkı olan yer, sapık ve nasipsizler değil… Her üveys, Peygamberimizin unutulmuş bir sünnetini öğrendi, yapıyor ve öğretiyor. Peygamberimizin bu konuda hadisi çok açık. “Kim benim unutulmuş sünnetimi öğrenir, yapar ve öğretirse ona yüz şehit sevabı verilir.” diye bildirmekte… Biz buna uyduk ve başkaları da uysunlar diye gece ve gündüz gayretteyiz. Nedir bu unutulmuş sünnet? … Peygamberimiz son savaşını kazanmış Mekke’ye henüz girmemiş, ordusunu dinlendirirken ordunun içinden sadece on iki kişiye tevhit zikrini öğretmiş. İşte bu öğretilen ama sonralarda unutulan Allah ile kul arasında en kolay ve en güzel zikri unutulduğu yerden çıkardık ve yaşantımızın olmazsa olmazı yaptık, Allah’ın izni ile.

Bir başka güzel halimiz tüm Müslümanların ömürlerinde birkaç kere söylediği Kelime-i Şehadeti devamlı zikrimiz yaptık. Hem sabahın aydınlığında hem de gecenin karanlığında yüzlerce kez Allah ve Resulüne sevgimizle sunmaktayız. Bu halimiz inşallah son nefesimizi verinceye kadar Allah’ın izni ile devam edecektir. Üveys zikrini araştırsanız aslında Kelime-i Şehadet olduğunu görecek ve bileceksiniz. Cahillerin neye sövdüğüne bakar mısınız?

Bizler ibadet ve taatlarımızı cehennem korkusundan veya cennetin nimetlerinden faydalanmak için yapmıyoruz. Biz cennetin nimetini değil, o nimetleri verecek olan Allah’ı seviyor ve kul olmanın derinliklerine düşünerek yolculuk yaparken Allah ve Resulünün yardımlarına da ulaşıyoruz. Bu bizlerin ne kadar doğru ve güzel yolda olduğumuzu yaşayarak ve görerek öğrendiğimiz için daha da çok gayretle manevi yolculuğumuza devam ediyoruz.

Biz arının ürettiği balın peşinde değil arıya bal yapmasını, arıya vahy eden Allah’ı önemsiyoruz. Biliyoruz ki arıya öğreten Allah kuluna da öğretir. Öğretiyor da. Soruyu soran size öğretiyor mu? Öğretmiyorsa haşa eksiklik Allah da değil sizde…Anladın mı? …

Neden inat ediyorsun ve kendine zulmediyorsun? Neden ömründe bir kez inanmamış olsan bile bu yaşanılanların doğruluğunu anlamak ve yaşamak için Üveys zikrini yapmıyorsun? Nefsini bile bilmiyorsun, bilmediğin nefsini dinliyorsun da Allah ve Resulünün öğretisini dinlemiyor ve uygulamıyorsun? Ne kaybedeceksin? Bu zikri yapmıyor, Allah ve Resulüne sevgi ile yolculuk yapmıyorsan zaten kayıptasın, kayıp vakasın. Daha ne kadar kayıplarda kaybolacaksın? … Senin düşündüğün gibi düşünenlerde oldu. Çokları sevgiyle manevi yolculuklarına halen devam etmektedirler. Bir kısmı da Allah’ın lütufları karşısında şaşırdı, lütufların sadece kendine verildiğini veya kendisinin çok özel veya çok önemli olduğuna karar verdi ve vereni unuttu. İşte o zaman kovuldu. Bu yolun sahibi var kardeş, sahibi var.  Bu yolun sahibi bizler değiliz, bizler gösterilen yolda yürüyen Allah ve Resulüne yaklaşıp sevgili olmaya çalışanlarız.

Allah’ın emirlerine her Müslüman gibi teslim olmuşuz sizler bir cennet mükafatını önemserken ve sizlerin sevgisi bağlı bulunduğunuz yoldaki baş olana bağlı olurken bizler sevgimizi hiçbir karşılık beklemeden Yaradan Allah’a ve O’nun sevgilisine sunmaktayız. ( Aşkı Üveysi 7. Kitabımızdan alınmıştır) 

.....